κάρεν

•March 11, 2012 • 2 Comments

Ξύπνησα σήμερα Κυριακή κι έχω κολλημένο στο μυαλό μου το China Girl.. Με το που το βάζω βέβαια, περνάνε πολύ γρήγορα άλλα από το μυαλό μου, τόσο γρήγορα που δεν είμαι καν σε θέση να θυμηθώ τι είναι αυτό που πέρασε κι έφυγε.. Και σίγουρα πιο πολύ, θυμάμαι το ένα τραγούδι μετά το άλλο, επειδή ήταν γραμμένα σε κάποια κασέτα ή cd μαζί.. Πόσο καιρό έχεις να ακούσεις Housemartins και Inspiral Carpets, ε; ε; Εγώ είχα ΠΟΛΥ. Μαζί με τέτοια, είμαι σίγουρη ότι πήγαινε πακέτο κάποιο τραγουδάκι από Go-Betweens.. δεν μπορώ να θυμηθώ.. ψάχνω ψάχνω ψάχνω δε βρίσκω.. στο τέλος φυσικά κερδίζω το ίντερνετ (γιατί πάντα το κερδίζω.-) και είναι το Karen..

Μια κλασική playlist του RockFm πριν καμιά δεκαριά χρόνια δηλαδή..

Advertisements

dreamt about it.

•January 13, 2012 • Leave a Comment

Φτωχέ μου αναγνώστη.. σου έχω πει για τους At the Drive-in. Θα σου ξαναπώ άμα δε βαριέσαι. Για τη σχέση μας. Τα φτιάξαμε όταν ήμουνα 16.. Χωρίσαμε όμως, όχι επειδή δε θέλανε να είναι μαζί μου -αλίμονο!-, αλλά επειδή δε θέλανε να είναι μεταξύ τους μαζί.. Άσχημη κατάσταση.. σου τα έχω ξαναπεί φίλε αναγνώστη.. Σου έχω αναφέρει κιόλας φίλε αναγνώστη, μία λίστα που είχα στα νιάτα μου, εκείνη την εποχή.. μία λίστα με μπάντες που θα ήθελα να δω λάιβ αλλά δυστυχώς δεν το έβλεπα πιθανόν. Tα αγόρια μου ήταν σε αυτή τη λίστα λοιπόν, πρώτη μούρη, γιατί είχαν αποφασίσει να τα σπάσουν κι έτσι να διαλύσουν αυτήν την υπέροχη σχέση που είχαμε, που παρ’ότι ήμουνα μικρή, το έβλεπα πως πηγαίναμε για γάμο. Μέχρι και τούτη την ταπεινή σελίδα την ονομάσαμε μαζί.. Ξέρετε τώρα.. μεγάλωσα, έκαμα άλλες σχέσεις, αλλά τα αγόρια δεν τα ξέχναγα.. Βλεπόμασταν που και που, ειδικά με τους δύο μαλλιάδες. Με τους άλλους ψιλοχοντροχαθήκαμε. Έτσι με τους Mars Volta είχαμε μια ελεύθερη σχέση, τα τελευταία χρόνια πάλι άρχισε να γίνεται και πιο ιδιαίτερη.. καμία σχέση δηλαδή με τα πρώτα χρόνια της σχέσης μας, που σκοτωνόμασταν διαρκώς και τους απειλούσα ότι δεν πρόκειται να με ξαναδούν αν δεν τα βρίσκανε ξανά με τους υπόλοιπους, να γυρίσουμε κι εμείς στην παλιά μας σχέση, να γίνουμε οικογένεια, να κάνουμε παιδιά. Ε τα τελευταία χρόνια τα είχα παρατήσει με τις απειλές.. είχα αρκεστεί στους δυο τους, στην τελική δεν ήθελα να τους αφήσω και γεροντοπαλήκαρα, αποφάσισα να βάλω το παρελθόν στην άκρη και να κοιτάμε οι τρεις μας τα άλμπουμ από την παλιά μας σχέση και να χαμογελάμε πλάι στο τζάκι, κάτω από την υφαντή κουβέρτα, πίνοντας φασκόμηλο.

Δε θα σας πω ψέμματα.. σε καμία περίπτωση δεν είχα στο μυαλό μου πια ότι μια μέρα μπορεί να με παίρνανε να μου πούνε “Θέλξη, τέρμα τελείωσε.. ήρθε  η ώρα.. έχουμε ωριμάσει πια.. είμαστε μεγάλα παιδιά.. Κάνουμε το πρώτο βήμα.. Αποφασίσαμε να βάλουμε στην άκρη τις νεανικές μας κόντρες και είπαμε να σμίξομε. Για την ώρα δεν ξέρουμε τι θα γίνει μαζί σου, αλλά σε σκεφτόμαστε και οι πέντε. Για την ώρα θα μείνουμε μεταξύ μας στην Καλιφόρνια.. Μπορεί να έρθουμε να σε βρούμε στην Ευρώπη όταν ανοίξει ο καιρός..Θα δούμε Θέλξη, έχε πίστη… ”

Έτσι μου είπαν, αλήθεια σας λέω. Βούρκωσα, έκλαψα, ζήτησα εξηγήσεις.. Τι να κάνω.. Θα περιμένω να δω.

http://www.atdimusic.com/

σας την έφερα;

•October 30, 2011 • Leave a Comment

Δυο πραματάκια ήρθα να πω, μη μου ξεβολεύεστε.. Ίσως και τρία, τώρα το χέρι μου δεν το κόβω.. Τρία σαββατοκύριακα σερί ξυπνάω κι έχω στο μυαλό μου το Ideal Crash των dEUS.. όχι άλλες μέρες.. τα Σάββατα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά συνέβει.

Grails. Τους θυμήθηκα. Τους είχα αφήκει στη γωνίτσα τους, μαζί με πολλά πράματα.. αλλά άρχισα να τους ακούω πάλι τον τελευταίο καιρό.. και θυμήθηκα ότι τους είχα δει λάιβ στην Αθήνα, μάλιστα με εισιτήριο που είχα κερδίσει. Το είχα ξεχάσει τελείως, προφανώς επειδή δεν έλεγε και πολλά το λάιβ.. αλλά σιγά σιγά το θυμήθηκα το λάιβ. Όχι τη μουσική τόσο, απ’αυτό θυμήθηκα τους Afformance που είχαν ανοίξει και τιωραίαπουτανεπουτανεπουτανε.. και ότι κάτι είχαν παίξει οι Grails που πολύ με είχε αρέσει αλλά δεν το ήξερα.. και τώρα σκέφτομαι ότι μάλλον θα ήταν κάτι από το Deep Politics, που τότε δεν είχε βγει ακόμα. Τώρα λέω μάλλον θα ήταν το Almost grew my hair.. Mάλλον αυτό θα ήταν.

Σήμερο, Explosions in the sky. Είδα το βίντεο του Last known surroundings.. και είχα μία ιδιαίτερη δυσκολία να αποφασίσω αν στο βίντεο κυριαρχούσε το illustration (δε λέω animation, λέω illustration το νου σας) ή το κομμάτι.

Δεν κατέληξα κάπου, αλλά χεστήκατε. Κι αυτό το λάιβ το θυμήθηκα. Αλλά αυτό δεν το είχα ξεχάσει, εντάξει.. ήταν μία αποκαλυπτική βραδιά στο Αν πριν από 1,2,3 και μισό χρόνια. Δώστε μου μισό λεπτάκι να ανάψω ένα τσιγάρο. Μη φεύγεις, θα πω κι άλλα.

Έβαλα να ακούσω όλους τους δίσκους τώρα να τους θυμηθώ. Δε θυμάμαι ποιός απ’όλους τους ενδιάμεσους δε μου πολυάρεσε.. αλλά θυμάμαι ότι το Take care, take care, take care μου είχε αρέσει (κι ακόμα μου αρέσει όπως φαίνεται), γιατί οι εξπλόζιο είχαν γυρίσει στο παλιό τους μοτίβο. Οι εξπλόζιο θα παίξουν κάπου εδώ τριγύρω στις Κάτω χώρες κάπου σύντομα.. μπορεί και να.

Ον άδερ νιους, δερ ιζ νοτ ματς. Είδα Morkobot, White Hills και Ufomammut πρόσφατα και πολύ ωραία ήταν κι αυτά. Πήγαινε καιρός που είδα κιθαρίστα να λιώνει στον ιδρώτα. Για τους Ufomammut λέω. Η μουσική αγρανάπαυση συνεχίζει με τρομερή επιτυχία και δεν μπορώ να τη σταματήσω, αλλά μια μέρα.. που θα πάει..

Σήμερο άλλαξε η ώρα και θα αρχίσει να νυχτώνει από νωρίς εδώ στις άγριες στέπες του Αιντχόβεν. Δεν είναι στέπες, το ξέρετε, αλλά είπα να σας ρίξω λίγη στάχτη στα μάτια.

οι βιακοπές.

•August 9, 2011 • 2 Comments

Οι καινούριοι φίλοι στις διακοπές κάνουν πάντοτε ένα λάθος. Θα σε ρωτήσουνε τι μουσική ακούς κι εσύ δε θα ξέρεις τι να τους απαντήσεις. Πείτε μου πως δε σας έχει τύχει. Όχι, πείτε μου. Μπορεί και να μην είναι στις διακοπές δηλαδή, απλά λέμε έτσι τώρα μιας κι είναι καλοκαιράκι. Έχω αποφασίσει από δω και μπρος να φτιάξω μία σοβαρή απάντηση για αυτήν την ερώτηση και να τη χρησιμοποιώ πάντοτε για να μη μοιάζει ότι σνομπάρω, γιατί ρε φιλαράκι, στ’αλήθεια δεν ξέρω πως να σε απαντήσω, είναι δύσκολο.

Σε αυτές λοιπόν τις διακοπές, στη Σέριφο και στη Δονούσα με έβγαλε το κύμα.. έγινε δύο και τρεις φορές -ανάμεσα σε διαφορετικά άτομα κάθε φορά και δε συμμετείχα κάθε φορά- κουβέντα για τους Smashing Pumpkins. Περίεργο, δε βρίσκετε? Βρίσκω εγώ.. δεν την είχα κάνει ποτέ αυτήν την κουβέντα, όχι μόνο πρόσφατα.. ίσως και παλιότερα.. Μου έκανε εντύπωση, δε θα το κρύψω. Εγώ στο Adore έχω μείνει. Το είχα αγοράσει από το Virgin (?) στο Village Center τότε που είχε βγει.. Ήταν το soundtrack μου για να κλαίω για τα σερνικά στην τρίτη γυμνασίου. Βέβαια. Συζητήσεις για το Βασιλάκη τον Corgan, για την D’arcy, για τον Βασιλάκη τον Corgan και τον Βασιλάκη τον Corgan, γιατί άλλωστε ο Βασιλάκης ήταν οι Smashing Pumpkins. Κι εκείνα τα ωραία video clip του Mellon Collie, που τα βλέπαμε στο MTV που ακόμα έπαιζε στις ελληνικές συχνότητες.. Λοιπόν πείτε μου εσείς τι απέγιναν όχι τόσο οι Smashing Pumpkins, πολλοί αστικοί μύθοι επ’αυτού.. πείτε μου τι απέγιναν οι fans των Smashing Pumpkins.

Λοιπόν οι διακοπές μου τέλειωσαν. Την ανηφόρα από τον Κέδρο της Δονούσας για το λιμάνι ξεκίνησα να την ανεβαίνω στις 4.30 τα ξημερώματα της Κυριακής εκεί που τέλειωνε ένα ό,τι να’ναι πάρτυ στο μπιτσόμπαρο. Ξεκίνησε να παίζει Bloodshot adult commitment, το άκουσα, τέλειωσε και ξεκίνησα να φεύγω, έτσι για να το κάνω μελοδραματικό και να το θυμάμαι. Και εμείς οι fans των Madrugada, τι σκατά απογίναμε, επίσης?

there..

•June 22, 2011 • Leave a Comment

right there..

Low live @ Catharinakerk, Eindhoven NL, 24.05.2011

•May 26, 2011 • Leave a Comment

Low. Catharinakerk. live.

Την ιστορία που πριν έρθω στο Αιντχόβεν αυτά που ήξερα για αυτό ήταν η ομάδα και το λάιβ των Low στην Catharinakerk πρέπει να την έχω γράψει 3-4 φορές.. οπότε δεν θα την ξαναγράψω.

Ε η ώρα ήρθε ρε αλήτες. Πήγαμε στην Catharinakerk, σχεδόν μπήκαμε στον πειρασμό να ανάψουμε κι ένα κεράκι.. μέρα βέβαια απ’έξω γιατί πλέον νυχτώνει μετά τις 10.. και το φως που εμπαινε από τα βιτρώ, ήταν λίγο περίεργη φάση, σίγουρα προσέθετε όμως στην ομορφιά του χώρου.. Οι Sleepingdog για support.. ομολογώ δεν τους ήξερα, κι ήταν αρκετά καλοί.. με πολύ υπνωτικά φωνητικά, σίγουρα άξιοι μίας σοβαρής ακρόασης.. αλλά σόρι ρε γκάηζ αλλά την περίμενα πολύ καιρό αυτήν τη μέρα ανοίγοντας το chairkickers.com κάθε μέρα μία περίοδο.. μπας και βγούν οι Low παγανιά κάπου κοντά μου. Βγήκανε οι Low, ευχήθηκαν χρόνια πολλά στον Bob Dylan που είχε τα γενέθλιά του μας κάλεσαν να πάμε να κάτσουμε μπροστά μπροστά.. πήγαμε φυσικά, ευκαιρία ψάχναμε για να παρακάμψουμε όσους είχαν πάει από νωρίς κι είχαν πιάσει τα μπροστινά στασίδια.. Και κάτσαμε κι εμείς στο πάτωμα, που το διαβάζαμε και το διαβάζαμε ότι έτσι είναι τα live Low..

Τι απλότις θεούλη μου.. Η Μimi Parker την έβγαλε όρθια μπροστά στα τύμπανα όλο το βράδυ.. όχι ότι παίζει και κάνα σούπερ ενεργητικό drum set ή έχει και μπότα και της χρειάζεται να κάτσει να ξαποστάσει.. αλλά λέμε τώρα.. Το μόνο γήινο πλάσμα ανάμεσα στους Μορμόνους και στον πληκτρά, ήταν ο μπασίστας τους. O Sparhawk σε καθαρή θέση frontman.. και η ατμόσφαιρα -αναμενόμενα- ηλεκτρική. Με ένα σετ σχεδόν αποκλειστικά από Great Destroyer και C’mon (Monkey, California, Silver Rider, Pissing, When I go deaf, Majesty, Nightingale, $20, Nothing but heart, που μου έρχονται τώρα πρόχειρα..) , Murderer και Violent Past από το Drums ‘n’Guns και Canada από το Trust στο encore.. γενικά ένα πολύ slow σετ.. με μόνη ένδειξη ότι γενικά είναι πιο αγριεμένα κομμάτια, το μπάσο και τις σπασμωδικές κρισούλες του Sparhawk.

Αναρωτιέμαι τώρα αν το γεγονός ότι το live ήταν μέσα σε καθεδρικό ναό επηρέασε και τη δυναμική, αλλά αμφιβάλλω.. Σίγουρα θα ήθελα να ακούσω την Parker λίγο πιο δυνατά κι όχι σε δεύτερο ρόλο να σιγοντάρει τον άντρα της.. αλλά χου δε φακ κερς.. Νο γουόρντς του ντισκράημπ δε φίλινγκ..

•April 19, 2011 • Leave a Comment

Με τους Acid Bath δεν είχα ποτές κάτι το ιδιαίτερο.

Τελευταία ο εθισμός μου όμως είναι ο Dax Riggs στα σόλα του και ως Deadboy and the Elephantmen. Είναι που βρήκε ο άθρωπας να διοχετεύσει την ροκενρολιά του. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω. Αυτό ήταν.