για την τιμή των όπλων.

Πάνε εννιά μήνες, ναι πάνε. Και πριν από αυτό άλλοι έξι ξέρω γω. Η φάση είναι πως έρχομαι συχνά εδώ κι ανοίγω το ημερολόγιο..όταν δε θυμάμαι πότε ήταν εκείνο το λάιβ..πως λένε εκείνη τη ριμαδομπάντα που άκουσα μία φορά το 2008 κι είχα ενθουσιαστεί..αν ήταν ο Επιστημονικός Υπολογισμός ένα από τα τελευταία μαθήματα που μου είχαν μείνει για πτυχίο στο πολυτεχνείο..

Και πολλά έχουνε γίνει μέσα σε αυτούς τους κάμποσους μήνες, είναι γεγονός.. Πήρα το doctorate μου, έφυγα από την Ολλανδία και γύρισα στην Αθήνα μέσα σε μία ημίτρελη κατάσταση, ήρθα στη Στοκχόλμη, βρήκα δουλειά, δουλειά πακέτο με το απαραίτητο μισθο_κομμιουτινγκ_και_καθημερινά_μπινελίκια. Μετά από 3+4, σύνολο 7 χρόνια αναχωρήσεων την Παρασκευή και επιστροφή την Κυριακή με κτελ, τρένα κι αεροπλάνα.. οι Κυριακές ευτυχώς έχουν πια  μόνο την κλασική ξενέρα-κατάλοιπο των μαθητικών χρόνων.

Κυρία, δηλαδή, με τα όλα της.

Στη Σουηδία η φάση είναι πως δύσκολα θα έχεις αλκόολ στο σπίτι αν δεν το εχεις προγραμματίσει. Έτσι, αυτή τη στιγμή είναι λες και είμαι πίσω στην Πάτρα φοιτήτρια που είχα μόνο ούζο, γιατί το ούζο είναι σαν τη μουστάρδα στο ψυγείο. Θα έχεις. Θα έχει μείνει από άλλη φορά. Ε, το ούζο μπήκε στη βαλίτσα μαζί με ένα λικέρ μαστίχα πριν γυρίσω Στοκχόλμη από Ελλάδα μετά το πέρας της άδειάς μου πριν λιγες μερες, καθότι ΚρητοΧιώτικη οικογένεια και ούζο,μαστίχα,γλυκα κουταλιού είναι κάτι σαν το κωλόχαρτο στο σπίτι μας. Θα έχει. Αν δεν έχει (μπαντ λακ), θα έχει σε λίγο. Ε τώρα έχει και το σπίτι μας στη Στοκχόλμη.

Με διακοπές που ήταν σαφώς όχι αρκετές, κακά προγραμματισμένες και ιδιαίτερα περίεργες. Η Άρτεμις ζήτησε πριν φύγουμε από Αθήνα για Δονούσα να γράψω σιντί για το αμάξι. Στην Αθήνα ζούνε μόνα τους πια το λαπτοπ και το ντεσκτοπ που είχα στην Πάτρα. Η μουσική μου έχει αδιαμφισβήτητα κολλήσει σε αυτήν την περίοδο..και στην προκειμένη περίπτωση δεν είχα κι άλλη επιλογή. Ντάξει εκεί ζούνε κι όλα μου τα σιντιά που δε με ακολούθησαν σε καμία μετανάστευση, ούτε στην Ολλανδία ούτε στη Σουηδία. Αλλά 3 ώρες πριν την αναχώρηση…τι μιξ να κάνεις με τα σιντί.. (πάρε τα σιντί μαζί ρε βλήμα.) Γράφτηκαν σιντιά..το ένα εκ των τριών που ήταν όντως μιξ..δεν κάηκε σωστά.. το ανακαλύψαμε πολύ αργά, ήδη στο νησί. Yeasayer ήταν το άλλο και μόνο αυτό ακούσαμε 2-3 κομμάτια τη φορά γιατί δεν προλαβαίνεις κι άλλο με 12 χιλιομετρα δρόμο ολο κι ολο (ναι, δε χρειαζόταν να το πάρουμε το αμάξι). Άρτεμη, έμαθες να τραγουδάς το 2080;

Πριν κανενα μήνα σε μία κλασική σαββατιάτικη βόλτα στα (πανάκριβα) δισκάδικα της Στοκχόλμης, που ένας θεός ξέρει τι έψαχνα στα καφάσια με το “I”, έπεσα πάνω σε live au Zenith των Indochine. To πήρα εννοείται. Το κόλλημα με τους Indochine το καλοκαίρι του 2009 (εεε..φυσικά το 2009.) είναι ανεκδιήγητο. Με το που έπαιξα το δίσκο λες και. Ξέφρενος χορός αν μη τι αλλο.

Κι ενα ποστ που διακόπηκε με ένα 2ωρο σκάιπ.

Κι ένα. δύο. τρία. γεια μας.

Advertisements

~ by Thelxi on August 11, 2013.

2 Responses to “για την τιμή των όπλων.”

  1. Το εμαθα ρε! Ειμαι στο ιδιο αμαξι, με τα ιδια σιντια, δεν ειχα επιλογη

  2. είσαι τσακάλι :P

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: