Περί ασμάτων και στιγμών.

Λοιπόν θα σας πω μια ιστορία που ξεκινάει όπως ξεκινάνε όλες οι ιστορίες. Από μία τουαλέτα. Πιθανώς αγκαλιά. Αγκαλιά με την τουαλέτα δηλαδή. Πιθανώς πριν πολλά χρόνια.. Ε τις ξέρετε τώρα αυτές τις ιστορίες! Λοιπόν η τουαλέτα για την οποία θα σας πω είναι στο top 3 μαζί με την τουαλέτα του Xtreme στο Ρέθυμνο (παλαμάκια), είναι η τουαλέτα του Blue στο Χαλάνδρι! Πολλά παλαμάκια!(Ναι αυτές είναι δύο κι όχι τρεις , αλλά θα αφήσω την τρίτη θέση κενή για να κονταροχτυπηθούν οι υπόλοιπες τουαλέτες..) Θέλω κάπου εδώ που είναι αρχή να σας τονίσω ότι δε θα είναι μία ιστορία για τουαλέτες.. αλλά μια ιστορία για τραγούδια, μία ιστορία που ξέρουν όλοι οι φίλοι μου, ίσως κι όχι φίλοι μου.. μία ιστορία που όλοι αγαπήσαμε! Για μικρούς, για μεγάλους, για το σπίτι, το γραφείο, την εξοχή.. :P
Σόου, πάμε πίσω γύρω στο 2000 (μην είναι και πιο πίσω).. H τουαλέτα του Blue.. ξέρω ότι αυτός δεν είναι ωραίος τρόπος για να ξεκινάς μια ιστορία, αλλά τι να γίνει. Λοιπόν θα σας μπάσω στο θέμα. Κάποιος είχε γράψει στην πόρτα της τουαλέτας του Βlue, από Depeche Mode “Ι’m taking a ride with my best friend I hope he never lets me down again” κτλ. Γενικώς στο Blue, έχω περάσει πολλές στιγμές καλές και κακές, πολλές όμως.. πολλές και κυρίως τις θυμάμαι.. ε τώρα πια την πόρτα την έχουν βάψει πολλές φορές, αλλά το θυμάμαι ακόμα..
Λοιπόν πάμε γύρω στο 2005? Σε μια βόλτα που γενικώς δε συμβαίνει συχνά παρόλο που εμπλέκει μία στενή παρέα. Περίπου. 2005 πρέπει να ήταν όντως..γιατί οδηγούσε η Άρτεμις το Saxo ;p Για κανένα λόγο λοιπόν βρισκόμαστε στου Παπάγου.. οι εδώ τριγύρω γείτονες.. θα έχουν πάει τις βόλτες τους στο υδραγωγείο.. πάνω από το νεκροταφείο του Παπάγου ντε.. λοιπόν είμαστε εκεί, μες στο Saxo, οι 4 φιλεναδίτσες όλων των εποχών.. δε θυμάμαι καν τι συνέβαινε εκείνη την εποχή.. ποιά τα είχε με ποιόν, τι κάναμε, τι παιζόταν.. πάντως είμασταν τέσσερεις, μες στο Saxo και την Αθήνα πιάτο, με όλα της τα φώτα και τα λοιπά.. και ραδιόφωνο.. και το ραδιόφωνο βάζει Depeche Mode.. Never let me down again.. και όλα ήρθαν στη θέση τους. Για το πότε πρέπει να ταιριάξουν οι στιγμές..και τα τραγούδια με τις στιγμές δηλαδή.. Δεν είχε τίποτα το εξαιρετικό η φάση αλλά υπήρξε και το θυμάμαι, παρόλο που δε θυμάμαι τα υπόλοιπα.. ούτε καν τι μαλακίες μας έλεγε η Σοφία :p
Συνεχίζω, χωρίς story. Chicks on SpeedKaltes klares Wasser. Συνεχίζω random thoughts, όσο η Μανουέλα φτιάχνει Martinia χωρίς αποδέκτη πίσω από το πίσω bar του Blue, μετά από ένα live Archive, εγώ βασανίζω τα cdια του Blue και δέχομαι παραγγελιές για Kyuss (watafak!?) παρόλαυτα βάζω Electrelane to Eight Steps που ήτο καινούριο ακόμα..
Συνεχίζω, συνεχίζω.. και σου βάζει ο dj από Novak το Rapunzel. Πολύ έπαιξε εκείνο το κομματάκι. Παλιά και τώρα ακόμα. Και σου συνεχίζει με Music, Walls get smaller. Και σκέφτεσαι (εγώ δηλαδή, όχι εσύ!) “τώρα άμα βάλει το Warsaw, όταν γυρίσω σπίτι θα τσεκάρω μήπως κάποιος βούτηξε τις κασέτες μου..” Δεν το βάζει το Warsaw, βάζει όμως She’s lost control again και ξανασκέφτεσαι “μας δουλεύεις ρε μπάρμπα γαμώ το φελέκι σου?” .. Πριν προλάβω να το σκεφτώ καλά καλά, μου πατάει ένα Grinding Halt και μου γαμάει την ψυχολογία, με το συμπάθειο.
Έτσι που λέτε..

Advertisements

~ by Thelxi on March 23, 2009.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: