Δε θα σας πω ψέμματα.. σε καμία περίπτωση δεν είχα στο μυαλό μου πια ότι μια μέρα μπορεί να με παίρνανε να μου πούνε “Θέλξη, τέρμα τελείωσε.. ήρθε  η ώρα.. έχουμε ωριμάσει πια.. είμαστε μεγάλα παιδιά.. Κάνουμε το πρώτο βήμα.. Αποφασίσαμε να βάλουμε στην άκρη τις νεανικές μας κόντρες και είπαμε να σμίξομε. Για την ώρα δεν ξέρουμε τι θα γίνει μαζί σου, αλλά σε σκεφτόμαστε και οι πέντε. Για την ώρα θα μείνουμε μεταξύ μας στην Καλιφόρνια.. Μπορεί να έρθουμε να σε βρούμε στην Ευρώπη όταν ανοίξει ο καιρός..Θα δούμε Θέλξη, έχε πίστη… ”

Έτσι μου είπαν, αλήθεια σας λέω. Βούρκωσα, έκλαψα, ζήτησα εξηγήσεις.. Τι να κάνω.. Θα περιμένω να δω.

http://www.atdimusic.com/

Grails. Τους θυμήθηκα. Τους είχα αφήκει στη γωνίτσα τους, μαζί με πολλά πράματα.. αλλά άρχισα να τους ακούω πάλι τον τελευταίο καιρό.. και θυμήθηκα ότι τους είχα δει λάιβ στην Αθήνα, μάλιστα με εισιτήριο που είχα κερδίσει. Το είχα ξεχάσει τελείως, προφανώς επειδή δεν έλεγε και πολλά το λάιβ.. αλλά σιγά σιγά το θυμήθηκα το λάιβ. Όχι τη μουσική τόσο, απ’αυτό θυμήθηκα τους Afformance που είχαν ανοίξει και τιωραίαπουτανεπουτανεπουτανε.. και ότι κάτι είχαν παίξει οι Grails που πολύ με είχε αρέσει αλλά δεν το ήξερα.. και τώρα σκέφτομαι ότι μάλλον θα ήταν κάτι από το Deep Politics, που τότε δεν είχε βγει ακόμα. Τώρα λέω μάλλον θα ήταν το Almost grew my hair.. Mάλλον αυτό θα ήταν.

Σήμερο, Explosions in the sky. Είδα το βίντεο του Last known surroundings.. και είχα μία ιδιαίτερη δυσκολία να αποφασίσω αν στο βίντεο κυριαρχούσε το illustration (δε λέω animation, λέω illustration το νου σας) ή το κομμάτι.

Δεν κατέληξα κάπου, αλλά χεστήκατε. Κι αυτό το λάιβ το θυμήθηκα. Αλλά αυτό δεν το είχα ξεχάσει, εντάξει.. ήταν μία αποκαλυπτική βραδιά στο Αν πριν από 1,2,3 και μισό χρόνια. Δώστε μου μισό λεπτάκι να ανάψω ένα τσιγάρο. Μη φεύγεις, θα πω κι άλλα.

Έβαλα να ακούσω όλους τους δίσκους τώρα να τους θυμηθώ. Δε θυμάμαι ποιός απ’όλους τους ενδιάμεσους δε μου πολυάρεσε.. αλλά θυμάμαι ότι το Take care, take care, take care μου είχε αρέσει (κι ακόμα μου αρέσει όπως φαίνεται), γιατί οι εξπλόζιο είχαν γυρίσει στο παλιό τους μοτίβο. Οι εξπλόζιο θα παίξουν κάπου εδώ τριγύρω στις Κάτω χώρες κάπου σύντομα.. μπορεί και να.

Ον άδερ νιους, δερ ιζ νοτ ματς. Είδα Morkobot, White Hills και Ufomammut πρόσφατα και πολύ ωραία ήταν κι αυτά. Πήγαινε καιρός που είδα κιθαρίστα να λιώνει στον ιδρώτα. Για τους Ufomammut λέω. Η μουσική αγρανάπαυση συνεχίζει με τρομερή επιτυχία και δεν μπορώ να τη σταματήσω, αλλά μια μέρα.. που θα πάει..

Σήμερο άλλαξε η ώρα και θα αρχίσει να νυχτώνει από νωρίς εδώ στις άγριες στέπες του Αιντχόβεν. Δεν είναι στέπες, το ξέρετε, αλλά είπα να σας ρίξω λίγη στάχτη στα μάτια.

Σε αυτές λοιπόν τις διακοπές, στη Σέριφο και στη Δονούσα με έβγαλε το κύμα.. έγινε δύο και τρεις φορές -ανάμεσα σε διαφορετικά άτομα κάθε φορά και δε συμμετείχα κάθε φορά- κουβέντα για τους Smashing Pumpkins. Περίεργο, δε βρίσκετε? Βρίσκω εγώ.. δεν την είχα κάνει ποτέ αυτήν την κουβέντα, όχι μόνο πρόσφατα.. ίσως και παλιότερα.. Μου έκανε εντύπωση, δε θα το κρύψω. Εγώ στο Adore έχω μείνει. Το είχα αγοράσει από το Virgin (?) στο Village Center τότε που είχε βγει.. Ήταν το soundtrack μου για να κλαίω για τα σερνικά στην τρίτη γυμνασίου. Βέβαια. Συζητήσεις για το Βασιλάκη τον Corgan, για την D’arcy, για τον Βασιλάκη τον Corgan και τον Βασιλάκη τον Corgan, γιατί άλλωστε ο Βασιλάκης ήταν οι Smashing Pumpkins. Κι εκείνα τα ωραία video clip του Mellon Collie, που τα βλέπαμε στο MTV που ακόμα έπαιζε στις ελληνικές συχνότητες.. Λοιπόν πείτε μου εσείς τι απέγιναν όχι τόσο οι Smashing Pumpkins, πολλοί αστικοί μύθοι επ’αυτού.. πείτε μου τι απέγιναν οι fans των Smashing Pumpkins.

Λοιπόν οι διακοπές μου τέλειωσαν. Την ανηφόρα από τον Κέδρο της Δονούσας για το λιμάνι ξεκίνησα να την ανεβαίνω στις 4.30 τα ξημερώματα της Κυριακής εκεί που τέλειωνε ένα ό,τι να’ναι πάρτυ στο μπιτσόμπαρο. Ξεκίνησε να παίζει Bloodshot adult commitment, το άκουσα, τέλειωσε και ξεκίνησα να φεύγω, έτσι για να το κάνω μελοδραματικό και να το θυμάμαι. Και εμείς οι fans των Madrugada, τι σκατά απογίναμε, επίσης?

right there..

Την ιστορία που πριν έρθω στο Αιντχόβεν αυτά που ήξερα για αυτό ήταν η ομάδα και το λάιβ των Low στην Catharinakerk πρέπει να την έχω γράψει 3-4 φορές.. οπότε δεν θα την ξαναγράψω.

Ε η ώρα ήρθε ρε αλήτες. Πήγαμε στην Catharinakerk, σχεδόν μπήκαμε στον πειρασμό να ανάψουμε κι ένα κεράκι.. μέρα βέβαια απ’έξω γιατί πλέον νυχτώνει μετά τις 10.. και το φως που εμπαινε από τα βιτρώ, ήταν λίγο περίεργη φάση, σίγουρα προσέθετε όμως στην ομορφιά του χώρου.. Οι Sleepingdog για support.. ομολογώ δεν τους ήξερα, κι ήταν αρκετά καλοί.. με πολύ υπνωτικά φωνητικά, σίγουρα άξιοι μίας σοβαρής ακρόασης.. αλλά σόρι ρε γκάηζ αλλά την περίμενα πολύ καιρό αυτήν τη μέρα ανοίγοντας το chairkickers.com κάθε μέρα μία περίοδο.. μπας και βγούν οι Low παγανιά κάπου κοντά μου. Βγήκανε οι Low, ευχήθηκαν χρόνια πολλά στον Bob Dylan που είχε τα γενέθλιά του μας κάλεσαν να πάμε να κάτσουμε μπροστά μπροστά.. πήγαμε φυσικά, ευκαιρία ψάχναμε για να παρακάμψουμε όσους είχαν πάει από νωρίς κι είχαν πιάσει τα μπροστινά στασίδια.. Και κάτσαμε κι εμείς στο πάτωμα, που το διαβάζαμε και το διαβάζαμε ότι έτσι είναι τα live Low..

Τι απλότις θεούλη μου.. Η Μimi Parker την έβγαλε όρθια μπροστά στα τύμπανα όλο το βράδυ.. όχι ότι παίζει και κάνα σούπερ ενεργητικό drum set ή έχει και μπότα και της χρειάζεται να κάτσει να ξαποστάσει.. αλλά λέμε τώρα.. Το μόνο γήινο πλάσμα ανάμεσα στους Μορμόνους και στον πληκτρά, ήταν ο μπασίστας τους. O Sparhawk σε καθαρή θέση frontman.. και η ατμόσφαιρα -αναμενόμενα- ηλεκτρική. Με ένα σετ σχεδόν αποκλειστικά από Great Destroyer και C’mon (Monkey, California, Silver Rider, Pissing, When I go deaf, Majesty, Nightingale, $20, Nothing but heart, που μου έρχονται τώρα πρόχειρα..) , Murderer και Violent Past από το Drums ‘n’Guns και Canada από το Trust στο encore.. γενικά ένα πολύ slow σετ.. με μόνη ένδειξη ότι γενικά είναι πιο αγριεμένα κομμάτια, το μπάσο και τις σπασμωδικές κρισούλες του Sparhawk.

Αναρωτιέμαι τώρα αν το γεγονός ότι το live ήταν μέσα σε καθεδρικό ναό επηρέασε και τη δυναμική, αλλά αμφιβάλλω.. Σίγουρα θα ήθελα να ακούσω την Parker λίγο πιο δυνατά κι όχι σε δεύτερο ρόλο να σιγοντάρει τον άντρα της.. αλλά χου δε φακ κερς.. Νο γουόρντς του ντισκράημπ δε φίλινγκ..

Τελευταία ο εθισμός μου όμως είναι ο Dax Riggs στα σόλα του και ως Deadboy and the Elephantmen. Είναι που βρήκε ο άθρωπας να διοχετεύσει την ροκενρολιά του. Δεν έχω τίποτα να προσθέσω. Αυτό ήταν.

H πιο κλασική αλλαγή για την αφεντιά μου είναι She’s lost control και μετά Play for today.. Aυτή η αλλαγή το μόνο που μου φέρνει στο μυαλό είναι κολασμένη ζέστη συνδιασμένη με την απαραίτητη υγρασία, μήνα Ιούλιο στην Πάτρα στην Ακτή Δυμαίων..από τη ΔΕΥΑΠ προς κέντρο.. Αυτό και εξίσου κολασμένη ζέστη και υγρασία στο πλοίο για Ρέθυμνο, διαβάζοντας Παράλληλη Επεξεργασία. Τούτο το μπλογκ δεν έφταιγε σε τίποτα και ποτέ, που κατέληξε σε Ωδή στην Πάτρα.. μα ήταν κι αυτό όσο αναμενόμενη είναι η αλλαγή από Joy Division σε Cure.. Eντέλει ώρες ώρες σκέφτομαι.. αν η διαμονή μας στο Αιντχόβεν θα γίνει μια μέρα σημείο αναφοράς στις μουσικές μας αναμνήσεις. Φοβάμαι που το σκέφτομαι..αλλά μάλλον. Το τι σκατά ακριβώς θα είναι αυτές οι αναμνήσεις δεν έχω ιδέα. Κι έχεις και το Δημητράκη να σου λέει να μην πίνεις φραπέ νυχτιάτικα..

The further we go
And older we grow
The more we know
The less we show …

Τι σημαίνουν εν γένει οι επανασυνδέσεις? Γιατί δεν τις βλέπουμε με καλό μάτι? Θεωρούνται μερικές συναυλίες επανασύνδεση? Επανασύνδεση για συναυλίες σημαίνει ελπίδα για καινούριο δίσκο? Πότε μπαίνει ο Δίας στον Ερμή? Γιατί ο φραπές φέρνει χέσιμο? Γιατί? Τόσες απορίες..

http://www.electrelane.com/site.html

Τέλος πάντων. Ένας βραζιλιάνος είναι που κάμνει ελεκτρόνικες κι άμπιεντ και τέτοια.. και τα έχει κι όλα για κατέβασμα στα ντερνέτια. Η  μουσική του ήρθε μάννα εξ ουρανού τον περασμένο Ιούλιο, όταν τέλειωνα τη διπλωματική μου. Τη διπλωματική μου την είχα αναλάβει από παλιάααα.. το 2007 νομίζω.. ότι την ξεκίνησα το 2010 σοβαρά.. είναι άλλο ζήτημα. Παρακάτω. Η διπλωματική μου ήταν να φτιάξω ένα παιχνίδι.. ο τίτλος της ήταν πολύ φαντασμαγορικός, αλλά αυτό ήταν. Ένα παιχνίδι. Κι όταν ξεκινάς να το σκέφτεσαι, είναι πολύ πιασάρικο, πολύ ενδιαφέρον, δημιουργικό κλπ κλπ. Άλλο όταν πιάνεις να το φτιάξεις. Παρακάτω. Δεν ήξερα ακριβώς τι θα είναι. Δήλαδη ήξερα μέσες άκρες τι δε θα είναι, γιατί ανέβαινε η πολυπλοκότητα κι η δυσκολία εκθετικά σε περίπτωση που θα ήθελα να κάνω κάτι 3d. Γι’αυτό ήξερα ότι θα ήταν 2d. Έλεγα θα είναι και platform. Aυτά ήταν τελικά όντως. Παρακάτω. Θυμάμαι να έχω συζήτηση με το φίλο μου το Δημήτρη (πλέον και συγκάτοικό μου..), που έπαιζε πλήκτρα τότε (τώρα περιμένουμε να μας καταφθάσει στο σπίτι το καινούριο του απόκτημα), σχετικά με το τι μουσική θα βάλω στο παιχνίδι.. κι έλεγε να μου έφτιαχνε εκείνος και α και ου.. Φυσικότατα και δεν έγινε ποτέ αυτό.

Η μουσική που συνοδεύει ένα παιχνίδι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού. Προσθέτει στην ατμόσφαιρα, στο ύφος, σε κολλάει.. τέλος πάντων είναι μεγάλη υπόθεση. Όταν λοιπόν φτιάχνεις το παιχνίδι, σκέφτεσαι τι θα του ταίριαζε.. Όταν φτάνει πια η ώρα όμως να του βάλεις τη μουσική.. δηλαδή έχεις τελειώσει με τα γραφικά (ο θεός να τα κάνει.), με όλο το στόρι, με τη φυσική του κλπ κλπ και όσο να’ναι σπρώχνεις για να παρουσιάσεις και καμιά φορά μπας και πάρεις πτυχίο.. το να βρεις τη μουσική που θα βάλεις είναι ένας τεράστιος μπελάς. Εγώ αποφάσισα να το αφήσω για το τέλος.. Έτσι έφαγα πρώτα κάποιες μέρες (ίσως νύχτες, ίσως μεσημέρια.. ποιός ξέρει) να κατεβάζω samples από ήχους θάλασσας.. από ήχους υποβρύχιους.. Όσο να’ναι.. οι βασικοί ήχοι του περιβάλλοντος είναι πιο εύκολη υπόθεση από την ίδια τη μουσική. Βρέθηκαν αυτά, ντάξει.. Η μουσική ακόμα έλειπε..

Εκεί ήρθε το μάννα και το All your gardening needs. To I bet you’ll like me, έπρεπε απλά να είναι μέσα στο παιχνίδι. Απλά έπρεπε. Ταίριαζε πως το λένε. Πάνω σε αυτό βρέθηκαν και τα 3 υπόλοιπα κομμάτια που θα αποτελούσαν το εφιαλτικό soundtrack του παιχνιδιού μου. Reve από το About Exposure και τα άτιτλα 01 και 10 από το Abex2.. Γιατί εφιαλτικό? Γιατί αυτή τη λούπα των 4 κομματιών, την άκουσα πάνω από 238423 φορές πάνω στο testing και το debug και και και.. Και κάπως έτσι δεν ξανάκουσα ποτέ all your gardening needs γιατί απλά το πρώτο beat του I bet you’ll like me με έφερνε σε παράκρουση και σας παρακαλώ όχι άλλο κάρβουνο.

Σήμερα λοιπόν, έπαιζε το radio του last.fm κι έβαλε all your gardening needs. Είδα ότι στους similar artists είχε About Exposure και σκέφτηκα πως ή εγώ είμαι υπεύθυνη γι’αυτό ή απλά έκανα πραγματικά καλό μιξ για το soundtrack του παιχνιδιού.

To παιχνίδι μου δεν απέκτησε ποτέ όνομα.. Έμεινε με το όνομα του folder που έμπαινε ο κώδικας.. ThesisGame.. H διπλωματική μου παρουσιάστηκε στις 28 Ιουλίου του 2010 και πήρε βαθμό 10 (και ποιανού η διπλωματική δεν έχει πάρει 10 δηλαδή!?).

ThesisGame OST.zip

*triple sigh*