At the Drive-in
Όταν το 2002 είχα στα χέρια μου το ολόφρεσκο τότε Wiretap Scars των Sparta, δεν ήθελα να το βάλω να το ακούσω.. Ήθελα να το αφήσω στις ζελατίνες του, να μείνει έτσι.. ξέρω γω, να ξορκίζει το κακό που μας βρήκε ;p Δηλαδή ήταν η φυσική υπόσταση της διάλυσης των At the Drive-in .. κι ο χωρισμός από την πρώτη σου αγάπη και παντοτινή είναι πάντα αφόρητος. Οπότε, με το να μην το ακούσω..κάπου στα ψέμματα, οι AtDi δεν είχαν διαλυθεί ποτέ. Το άκουσα παρόλαυτα.. δεν μπόρεσα να το αγαπήσω όσο έπρεπε, γιατί ενώ τα πηγαίναμε περίφημα..θα ήταν η απόλυτη απιστία εκ μέρους μου! Το ίδιο συνέβη και με τα ξεκινήματα των Mars Volta.. “Χωρίσαμε, το ξέρω..αλλά αρνούμαι να πάω παρακάτω..” Τυπική αντίδραση μετά από το χωρισμό από την πρώτη σου αγάπη και παντοτινή, με ή χωρίς την ΙΟΝ Αμυγδάλου.. Και τώρα να με ρωτήσετε.. εσείς η γοργόνα, εγώ ο ναυτικός.. ζει ο Μέγας Αλέξανδρος..? Ζει ζει..
Χτες μετά από μία μακρά περίοδο αποχής από το σπορ AtDi, αποφάσισα να πάθω ένα επικό overdose. Όλη μέρα. Κι όλη νύχτα. Mp3 και κασέτα. Κασέτα που κάνει γλουγλουγλουπ. Η κασέτα που έχεις να την ακούσεις χρόνια, την βρήκα χθες εντελώς συμπτωματικά, χαμένη ήταν.. Παρόλα τα χρόνια όμως.. η ανάμνηση ότι το τελευταίο κομμάτι της πρώτης πλευράς είναι το Ιnvalid Litter Dept., κόβεται στα μισά και μόλις γυρίσει στη δεύτερη πλευρά (auto reverse, η τελευταία λέξη της μόδας στα κασετόφωνα..) πάει κατευθείαν στην αλλαγή του “Dan cin on the cor pses a shes” , αυτή η ανάμνηση.. λες και είναι χθες.. Ωραία πράματα.
Όταν το 2005, διάβαζα στο γερμανικό Visions (μάλλον το Visions ήταν, πάντως σίγουρα είχε εξώφυλλο τον Trent Reznor..) για το upcoming anthology των At the Drive-in, έπαθα το ψυχολογικό μπακακάο που παθαίνεις όταν σε παίρνει τηλέφωνο η πρώτη σου αγάπη και παντοτινή για να τα πείτε. Ξέρεις ότι μόνο θα τα πείτε, αλλά παρόλαυτα το κοκομπλόκο το παθαίνεις. Αυτό. Κάπως έτσι λοιπόν είμαι και κοιτάω το This Station is non operational στο ράφι. Το κοιτάω, με κοιτάει, κοιτιόμαστε γενικά.. Ξέρω ότι ούτε αυτό θα μπορώ να το ανοίξω. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως το έχω πάρει από το χέρι και φεύγουμε. Προφανώς πριν καλά καλά κάτσω στο μετρό το έχω ανοίξει. (Σταματάω να κάνω τους παραλληλισμούς με την πρώτη σου αγάπη και παντοτινή.. το πιάσατε το υποννοούμενο..) Θυμάμαι σαν χθες ένα πράγμα, ότι η πρώτη ακρόαση του This Station is non operational, ήταν σιωπηλή και υπομονετική, λες και άκουγα καινούριο δίσκο.. έπρεπε να τελειώσει.. να ακούσω το Lamacq Session του Initiation, να ακούσω τις διασκευές σε Smiths και Pink Floyd, να περιμένω να κάτσει το συναίσθημα.. Το συναίσθημα “Ό,τι φάγατε, φάγατε.. ό,τι ήπιατε, ήπιατε”..
Λοιπόν, σήμερα, εν έτει 2009, αρκετά χρόνια μετά το hiatus.. μουρμουρώντας στίχο προς στίχο, χωρίς να ξεχνάω ούτε λέξη, το μαύρο μπλουζάκι με την κόκκινη στάμπα με το logo Αt.the.Drive.in, δεν είναι πια πολύ μαύρο.. αλλά συνεχίζω και το φοράω. Σόου,
[...] μου αναγνώστη.. σου έχω πει για τους At the Drive-in. Θα σου ξαναπώ άμα δε βαριέσαι. Για τη [...]
dreamt about it. « Blank with ink said this on January 13, 2012 at 1:13 am |