Pelican – What we all come to need

Εγώ θα το πω. Tο What we all come to need το αγάπησα πιο πολύ κι από το Australasia. Το είπα. Δεν κοκκίνησα ούτε λίγο. Ναι ρε μπάρμπα. Το What we all come to need είναι γλυκός δίσκος. Γλυκός και pelican-”κακόφωνος”. Και δυνατός όσο δεν πάει. Αλλά είναι γλυκός.. Είναι οι εξελιγμένοι Pelican του τελευταίου 10λεπτου του March into the Sea. Είναι μελωδικοί Pelican, μάλλον αυτό προσπαθώ να πω. Μεθοδικα εκτελεσμένο, έχει τα ήρεμα σημεία του εκεί που πρέπει και τις μανούρες του εκεί που το χρειάζεται χωρίς υπερβολές ούτε τίποτα. Ψιλοξεχωριστά κομμάτια με αρχή, μέση και τέλος όχι εννιαίος δίσκος, αλλά με το συγκεκριμένο υλικό.. είναι το τελευταίο πράγμα που (δεν) με πείραξε. Το Specks of light και το Strung up from the sky, μου θυμίζουν Red Sparowes, έχουν τα μπάσα τους.. Αυτό που είναι ολοκαίνουριο στο What we all come to need, είναι τα φωνητικά. Ναι, για επίλογο έχει φωνητικά. Υπνωτικά φωνητικά κι όχι Isis φωνητικά. Έχει τον Ben Verellen να τραγουδάει, ναι, να τραγουδάει το Final Breath που κλείνει το δίσκο. Till the seas run dry λοιπόν. Πάνετε στο myspace τους να τ’ακούσετε full streaming κι άμα δεν πάθετε μπακακάο να πάτε στο δωμάτιό σας και να κλαψετε.. <3

Piano Magic – Ovations

Καινούριο Piano Magic βρίσκω. Καινούριο Piano Magic αφήνω στη γωνίτσα του χωρίς να ακούω.. Καινούριο Piano Magic βάνω να ακούσω μία ανύποπτη στιγμή, γιατί δε μου αρέσει να αφήνω τα καινούρια πράματα στη γωνίτσα τους χωρίς να τ’ακούω απλά επειδή έχω κολλήσει με κάτι άλλο.. Ε κι από τότε μπορώ με δυσκολία να ακούσω οτιδήποτε άλλο και το lastfm λέει ότι έχω κάνει 290 plays σε 4 μέρες ατ δε μόμεντ. Bασικά δεν είχα καν κατά νου ότι οι Piano Magic θα κυκλοφορούσαν το Ovations τώρα.. ήρθε από το πουθενά.. Και το βάζω να παίξει χωρίς κανένα background info.. τίποτα. Το Ovations στην αρχή και στο τέλος είναι ένας δίσκος Piano Magic. Το Οvations στη μέση είναι ένας δίσκος από άλλο πλανήτη.

Με guest τον Βrendan Perry των Dead Can Dance στο Τhe nightmare goes on και στο You never loved this city. Υοu never loved this city, κάτι που θυμίζει το Don’t fade away των DCD (αν δεν έχετε συγκινηθεί ποτέ με το Don’t fade away, να πάρετε το τσίγκινο κουτάκι που έχετε στο στήθος σας, άκαρδοι, και να περάσετε έξω), και σίγουρα ένα κομμάτι που θα ζηλεύει ο Stuart Staples που δεν φώναξαν εκείνον να το ερμηνεύσει.. Δε γίνεται. Το Ovations είναι το You never loved this city. Πρώτα θα ακούσεις τρεις φορές το δίσκο για να μπορείς να μην έχεις τύψεις που μετά θα βάλεις το You never loved this city στο repeat για καμιά 10αριά φορές..και μετά θα ξανακούσεις το δίσκο ολόκληρο. Ε τότε μπορείς να πας και παρακάτω. Το Blue Hour είναι εξίσου μεγάλο κομμάτι, λες κι έχει βγει από το Pornography των Cure ή το Unknown Pleasures των Joy Division.. Και μάλλον όλος ο δίσκος κινείται σε αυτόν τον ήχο με εμβόλιμα κάποια ηλεκτρονικά στοιχεία για να μην ξεχνάμε ότι ακούμε Piano Magic. Σίγουρα όμως όχι στο βαθμό των προηγούμενων.  Υπάρχει κι αυτό το Recovery Position σε πιο γρήγορο bassline, υπάρχει και το A Fond Farewell και το  Faint Horizon… Το Ovations είναι συγκεντρωμένο στη μέση του δίσκου, με 3-4 δυνατά κομμάτια κι ένα που καθηλώνει και βάζει εύκολα το Ovations στα καλύτερα του 2009..

Piano Magic – You never loved this city.mp3

Do Make Say Think live @ Rodeo

9 άτομα επί σκηνής.. όπως και να το κάνεις είναι εντυπωσιακό..

The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble – Here Be Dragons

Τατατάμ. Βγήκε. Το περιμέναμε από όταν ακούσαμε το πρώτο τους και ακούσαμε τα επόμενα demo στο myspace, το περιμέναμε ακόμα περισσότερο όταν βγήκε το Mutations.. Και νααααα το. Κατά τα γνωστά, μπόλικη κατασκότεινη ambient και εισάγεται επιτέλους αυτή η ρημάδα η φωνή της Charlotte Cegarra. Πολύ Beth Gibbons και Portishead (πιο πολύ απλά Beth Gibbons.., καλό αυτό γιατί με τους Portishead εγώ έχω θέμα κι όχι καλό θέμα..) αλλά έχει ταιριάξει πάρα πολύ καλά με την όλη noir ατμόσφαιρα που στήνουν oι Kilimanjaro, oπότε το πάω πάσο..

Το Here be dragons ξεκινάει με το Lead Squid,στο μοτίβο που έχουν πιάσει εξαρχής οι TKDE.. πολύ πολύ σκοτεινή και ήρεμη electronica , freejazz και πάρε να’χεις.. Aρκετό τσέλο στο Caravan! για να μας καλοπιάσουν λιγάκι (το τσέλο δηλαδή γιατί το αγαπάμε όταν χώνεται στις ενορχηστρώσεις και οι ΤΚDE το κάνουν καλά..) και oriental -ναι- ήχοι  μπερδεύονται και το χαώνουν κι άλλο. Aπό το Εmbers και μετά, μπαίνει αυτή η BethGibbons-ική φωνή.. για να ξεχάσουμε εντελώς ότι θυμόμασταν από το πρώτο το selftitled των TKDE.. κι αν έρθει ένας .. έναν θέλω μόνο, όχι περισσότερους.. να μου πει ότι δεν είναι εντελώς Portishead το κομμάτι, θα κεράσω Big Babol..
Στο Mists of Krakatoa αυτή η φωνή γυρνάει στα πιο Lisa Gerrard της και μάλλον πρέπει να το περίμενα γιατί δεν μου έκανε φοβερή εντύπωση που το γύρισε. Ντάξει είναι φωνή με φάσμα, βέβαια.. αλλά κάπως σαν να με κουράζει, ίσως να είναι λίγο αναμενόμενο αυτό το κλαψιάρικο βιολί πάνω σε αυτή τη φωνή; Δεν ξέρω..

Ναι, είναι η φωνή που κάνει αυτό το δίσκο των TKDE διαφορετικό από τους προηγούμενους. Και ναι, τον κάνει κάπως πιο ζεστό, κάπως πιο προσωπικό. Ναι, όλη αυτή η κινηματογραφίλα που βγάζουν οι ΤΚDE και οι εικόνες οι σκοτεινές και καπνισμένες (αυτές οι λίγο σαν το decor του Ρεσιτάλ στα Εξάρχεια αν με καταλαβαίνετε..)..όλο αυτό, ναι, ολοκληρώνεται από τη φωνή της Cegarra.. Αλλά. Έχω εκεί ένα “αλλά”, δεν το έχω διευκρινήσει ακόμα, οπότε θα δούμε.. Ας φτάσω τώρα εκεί που θέλω να φτάσω. Το MacGuffin που κλείνει το δίσκο, είναι το διαφορετικό σε σχέση δηλαδή με αυτό που συνηθίζουν οι TKDE. Πολύ full ήχος, αφήνει στην άκρη το όλο “μυστήριο” που έχτιζαν σε όλο το δίσκο και μάλλον είναι ό,τι πιο δυνατό έχουν κάνει ως τώρα. Όπως ακριβώς μου είχε κάνει εντύπωση η ένταση του Τwisted Horizons στο Mutations..το ίδιο με κόλλησε το MacGuffin, χωρίς να τα μπερδεύει, όμορφη ξεκάθαρη και καθόλου μπασταρδεμένη βαβούρα. Δις άι λάικ. Ε ναι, τι να κάμουμε.. θα το αφήκουμε στο repeat το MacGuffin.. αυτό μας άρεσε πιο πολύ απ’όλα. Ξέρω γω.. δεν θα το ονόμασαν και τυχαία MacGuffin..

all the things I haven’t posted

Και γυρνάς από βραδιά εντελώς φιάσκο μιλάμε (που έπρεπε να είναι γαμώ τα βράδια κατά τ’άλλα) και δεν έχεις χαρτάκια γαμώ το σόι μου. Και σκέφτεσαι (εγώ δηλαδή, όχι εσύ) πόσα πράγματα έπρεπε να έχεις αναφέρει τόσο καιρό που σε έχουν φάει οι εξετάσεις, οι μετακομίσεις, τα βιογραφικά, οι αιτήσεις, τα αεροπλάνα και τα ρέστα..
Κι έχουμε και λέμε:

γιατί μεταφέραμε χωρίς επεισόδια ένα κιλό καπνό στο Βορρά και ήταν μια φοβερή, αν μη τι άλλο, εικόνα..

γιατί αυτό το 7, γενικώς κινείται στα πλαίσια της μυθολογίας..

γιατί είδαμε τους Nobunny στη Στοκχόλμη (τους Nobunny και τις άλλες 2 μπάντες που είναι οι Nobunny σε άλλους σχηματισμούς..) και ήταν ένα υπέροχο garage-punk live ό,τι να’ναι και μέσα σε βάρκα (με 10 φορές καλύτερο εξαερισμό από το Αν.. κρίμα που δεν καπνίζουν για να το τεστάρουν και να βγω σωστή) ..

γιατί έχουμε λιώσει το Other Truths των Do Make Say Think, και μας έχει αρέσει παααααααάρα πολύ.. σίγουρα περισσότερο από το You, You’re a history in rust.. κι ας μην το συγκρίνουμε και με τίποτα πιο παλιό με τον κίνδυνο να υπερβάλλουμε μιας και δεν έχουμε ξεπεράσει τις 30-40 ακροάσεις ακόμη.. κι αύριο θα τους δούμε και live και θα μας φύγει το εφηβικό μαράζι που τους χάσαμε εκείνα τα παλιά τα χρόνια..

κι άλλα τέτοια τέλος πάντων..

make a cup of tea and put a record on..

11 ολάκερα χρόνια πίσω! speaking of life-marking songs … ;)

Balcony sessions.

Yet another balcony session has come to an end.. Και μάλλον το τελευταίο. Μαζεύουμε τα μπογαλάκια μας, κύριοι. Μετακομίζουμε και συγκατοικούμε στο άντρο της παράνοιας..

Και λοιπόν.. πίνουμε αυτήν την μπαλκονόμπυρα:

στο τέλος μιας εποχής,
στο τέλος των μπαλκόνι-sessions,
στις ατελείωτες συζητήσεις για τους ανέμους και τα ύδατα,
στις ατελείωτες συζητήσεις “πως περάσανε τα χρόνια?”,
στα αμέτρητα τασάκια που άδειασα,
στα δέκα κιλά κερί και στα δεκάδες φιδάκια που έκαψα,
στις γριές απέναντι, στα ροχάλητά τους και στα μπινελίκιά τους..καθώς επίσης και στον παλαβιάρη που βγάζει κραυγές,
στους γείτονες που παίζανε pro, που βλέπανε τον Ολυμπιακό και που τα λέγανε εξ’ αποστάσεως,
στα μαθηματικά, φυσική, Ι,ΙΙ που διαβάστηκαν εδώ έξω,
σε αυτές τις γαμημένες τις χριστουγεννιάτικες κεραίες στην ταράτσα απέναντι, που ποτέ δεν καταλήξαμε τι εξυπηρετούν,
στα λίτρα gin λεμόνι που καταναλώθηκαν,
σε όλους τους φίλους που με συντρόφευσαν στο μπαλκόνι φύσει παρόντες ή από μακριά με τη βοήθεια της Βroadband (μεγάλη η χάρη Της!),
στον Otis Redding που ήταν το κατα βάση soundtrack των νυχτερινών μπαλκόνι-sessions…

Αυτά..
Με τις υγείες μας..
Πάμε γι’άλλα!

ρε συ Έλσα..

Fleury Dandonaki – Έλσα σε φοβάμαι.mp3

The night that Donna Martin lost her virginity – Abex2

Με μεγάλη χαρά τις προάλλες, το ποστ για το About Exposure..βρήκε το δρόμο του και τον παραλήπτη του! Έτσι, έλαβα και την επόμενη δουλειά κάποιων από αυτούς που ήταν πίσω από το About Exposure.
Με όνομα The night that Donna Martin lost her virginity και τίτλο Abex2. Mικρότερο σε διάρκεια, αλλά εξίσου _fill_the_right_word_ γιατί εγώ δε βρίσκω λέξεις! Ξεκινάει σε πολύ ambient κατάσταση, αλλά μην ψαρώσετε ;) Συνέχιζει. Με λίγο περισσότερα φωνητικά απ’ότι στο πρώτο, κυρίως spoken words.. κι αρκετά πιο μελωδικό σε σημεία. Πουχου “If I had a gun (would you hold my hand)”, λεξούλες, ξεκινάει σκοτεινό, συνεχίζει τόοσο ήρεμα και μελωδικά που μου βάζει ένα χαμόγελο στη μούρη, μετά το “ήρεμα” φεύγει, μετά ξανάρχεται.. Τέλειο! Σκάλωμα, το “Έτσι” μου θύμισε Radio Deception.. δηλαδή αυτό ήταν που μου ήρθε πρώτο στο μυαλό.. Radio Deception αναμεμιγμένο με λίγο Death in Vegas στο Aisha..μόνο που στο καλύτερο του,στο πιο ζωντανό του και στο πολύ πιο άγριο του για να λέμε την αλήθεια ..και γενικώς πρέπει να το ακούσετε για να καταλάβετε για πόσο μεγάλο κομμάτι λέμε! Θα δανειστώ ατάκα από το φίλο μου το Ναύαρχο της Τυπογραφίας.. αυτό είναι κομμάτι για να παίζει καθώς θα ληστεύεις τράπεζα! Και πολύ παραμόρφωση και πολύ βαβούρα, ΑΛΛΑ με μέτρο ;) Έκπληξη κιθάρες στο “I don’t have a dream”..Και πάρε να’χεις!

Λοιπόν, δε λέω άλλα..
Κατεβάστε!
click click >> DOWNLOAD The night that Donna Martin lost her virginity – Abex2 << click click

funniest thing of the day

Μα εντελώς σοβαρά.. μου φαίνονται τόσο αστεία!

that’s it. δεν είμαι αρκετά κουλ για να έχω να κοτσάρω σχετικό τραγουδάκι (υπερψαγμένο κι avant garde εννοείται..) μαζί με τα φασόλια. It’s just the photo :P